Le voyage de Noel

Na hard werken verdient iedereen vakantie. Wij keken vol verwachtig uit naar de Kerstdagen. Niet alleen zouden we 3 bezoekers onder onze hoede krijgen, voor ons was het ook de eerste keer dat we de kans kregen om Kameroen te ontdekken. Hierbij enkele hoogtepunten van onze reis.

Onze vriend in goede en kwade dagen

Even voorstellen: onze prachtige vriend Toyota! Gehuurd voor een prikje (200 000 CFA ofwel 300 euro voor 20 dagen) van een viavia kennis in Mbalmayo. Niet toevallig kwaliteitsvolle tweedehands uit België. Ik heb nog even moeten denken of het niet onze Erik zijn boenkecar was van in de tijd!
Deze prachtauto heeft ons de volle 3 weken in de watten gelegd. Hij snoepte zomaar even 1800 kilometer! Wij hopen alvast dat de eigenaar ons nog een keer van dienste wil zijn. Hij kreeg er in elk geval veel pintjes en “benzinegeld” voor in de plaats!

Buea en beklimming Mount Cameroun

Buea, een dorp in het westen van Kameroen, gelegen aan de voet van een vulkaan: Mount Cameroun. Buea is een kil dorp, grotendeels ligt het in de schaduw van Mount Cameroun en meestal hangt er een soort mist boven het dorp. Gelegen op een goeie 1000 meter is het ook een pak kouder dan de gemiddelde Kameroenese temperaturen.
Mount Kameroen is 4090 meter hoog en de laatste uitbarsting dateert van 2001 (als ik me niet vergis, in 99 was er in elk geval een erg grote). We besloten om de top te beklimmen én de afdaling te wagen in 2 dagen.




Moedig bereikten we rond 11 uur (dag 2) de top, om meteen nadien de afdaling te beginnen. Buea ontving ons allen terug om 21 ’s avonds. De details bespaar ik jullie… Het heeft véél bloed en tranen gekost… maar het was zeker de moeite waard!

Ebodjé en Campo Ma’an

Ebodjé is een dorp op zo’n 50 kilometer ten oosten van Kribi. Dankzij de schaduwrijke en kalme stranden is het een broedplaats voor zeeschildpadden. Hoewel deze dieren met uitsterven zijn bedreigd, zijn ze evenwel een lekkernij voor de lokale bevolking én een gehate vijand voor de vissers. De bezorgdheid van enkele internationale organisaties heeft er voor gezorgd dat er in Ebodjé een dorpsproject is ontstaan. Dit wil zeggen dat een deel van de inkomsten naar de lokale bevolking gaat…in ruil dat ze de schildpadden niet meer eten en dat als vissers een schildpad in hun net vinden ze het aan het project geven.




Campo Ma’an ligt aan de grens van Guinée. De rivier die de 2 landen scheidt is een drukke handelsroute. Daar waar veel voedingsmiddelen (bananen, manioc, …) van Kameroen naar Guinéé vervoert worden, geeft Guinée drank (vooral alcoholisch…) in ruil.
Campo Ma’an bezit ook een groot natuurreservaat. In onze zoektocht naar olifanten, luipaarden en ander wild, vonden we vooral bijtende mieren en overblijfselen van wat ooit Duitse glorie is geweest…



De Kameroenese wegen: hobbel hobbel hip hoi
Onze Toyota is jullie nu vertrouwd…even een sfeerbeeld hoe hij de Kameroenese wegen heeft getrotseerd.

Update

De laatste tijd heb ik niet veel meer geschreven. Zoveel is er ook niet om te vertellen. Ik moet zeggen: een blog beginnen is gemakkelijk, maar zoals vele dingen..een blog onderhouden is niet zo gemakkelijk als jullie lezers denken.

Buiten de cacaocommercialisering is er vrijwel niets te doen. De enquête die ik afneem vlot ook niet echt. Er is meestal wel iets dat een vlotte samenwerking met mij en SOCAMAK blokkeert: geen geld voor de benzine, motor kapot, kopies vergeten te maken,... . Frustrerend. Maar ook leerrijk als je dat in zijn hele context plaatst.

Ik probeer het alleszins te bekijken van de goede kant. Ik observeer wat er fout gaat, wat er zou moeten veranderen, waarom dat zo is.. . Misschien moet ik maar eens een rapport schrijven over de interne werking van SOCAMAK en hoe die te verbeteren.

Dat is mijn laatste nieuwe idee om mijn tijd hier nuttig proberen door te brengen. Maar als meer dan 3/4 van de formele communicatie op een informele manier gebeurt (geen vergaderingen, meer van persoon tot persoon) en in een lokale taal is, ben ik bang om foute dingen te interpreteren en dus foute analyses te maken. Het is dus eigenlijk onmogelijk. Hoewel ik wel graag op dat organisatorisch vlak veel zou willen bijleren. Misschien doe ik dat toch zo al?

Ondertussen heb ik al zovele ideeën gehad. Sommige heb ik in de praktijk kunnen omzetten. Ik wil atijd wel een kleine blijk van enthousiasme voor wat ik als vrijwilliger hier doe. Als dat niet zo is, laat ik mijn idee varen. Maar het enthousiasme is niet altijd zichtbaar. Ontwikkelingsamnewerking hoort toch een samenwerking te zijn? Vrijwilligers die zelf geïsoleerde initiatieven nemen,horen toch in principe niet in die filosofie? Swat..

Ondertussen ben ik een gedetailleerde kaart voor SOCAMAK aan het maken adv van een locale gegevens en een minder gedetailleerde kaart die ik kocht op de institut national de cartografie. Mijn uniefcursus van de software Acrview komt hier mooi van pas. Dat zou al een mooie verwezelijking zijn. Ze werken hier over een heel departement, een goede kaart kunnen ze dus wel gebruiken.

Ik leer de secretaris ook wat bij over computers tijdens onze dode momenten : typcursus, excell.. . Voorlopig heeft de cacaocommercialisatie alle voorrang. Die is binnenkort gedaan. Oef! Daarna plan ik om een computercursus te houden voor 4 personen, alle dienstverantwoordelijken. Die ben ik nu aan het samenstellen.

Tegen januari zou de enquête afgerond zijn (hopelijk) en zouden we het project beginnen schrijven. Ik hou maar hout vast. Dat zou heerlijk zijn moest dat er nog van komen!

Zo, een klaagbericht is het dus geworden. Wees gerust een klaagblog wordt het niet. Een laatste nieuwtje als afsluiter: mijn haar is kort! Coupe Camerounaise! Kijk maar naar de foto's.

Hasta

1 photo plus de 1000 mots

Vooral de eerste foto van een camion die onze cacao kwam ophalen! Ongelooflijk die handel!

Visite du ministre

Inderdaad, de minister van handel is tot bij ons gekomen gisteren (de man met zijn bril). Een officieel bezoek van de cooperatieve stond op zijn agenda. Naast al die officiele speaches waar niet zo veel nieuwe dingen werden gezegd, vertelde hij dat hij in de streek is opgegroeid en graag baton de maniok lust! De speech was best wel partijpolitiek gebonden hoewel de cooperatieves hier eigenlijk apolitiek dienen te zijn. Er zijn wat spanningen tussen de cooperatieve die weigert om "een maaltijd" te betalen aan de lokale overheid. Iedereen weet hier dat cacao goudbussiness is. Dus ook de politie die de wegen controleert. Juist die wegen die de keten boer-export kort houden. Ik dacht dat dat het punt was waar Kameroen ook aan wil werken. Directe keten, goede kwaliteit en zoveel mogelijk voor de boeren. Na een paar weken kat en muis spel, keken wij ernaar uit dat de minister toch één en ander zou duidelijk maken. Uiteindelijk wees hij meer met zijn vingernaar ons dan naar zijn partijgenoten. Voorzichtig was hij wel maar correct? Ik had toch meer steun van zijn kant verwacht als ze persee die cacao hier in Kameroen willen doen heropleven.
Swat,mijn dag was goed gevuld. Muziek, dans.. en vooral heel zijn gevolg had een hele show bij. Vooral het geld dat hij achterliet voor de inwoners om bier te kopen vond ik merkwaardig.

Voor de rest ga ik het hierbij houden deze week.

Laatste nieuwtjes:
-ik heb hopelijk mijn rijbewijs en een motor volgende week
-ik hoop dat ik een toelatig krijg om een breakdance club te openen in Mbalmayo
-het regenseizoen is bijna gedaan
-ik zit onderstussen weeral 3 weken zonder elektriciteit. Iemand heeft een boom omgezaagd en, ja, den draad geraakt.
-we hebben de président gezien toen hij passeerde in yaounde!
-nog 450 interviews te gaan voor de questionnair
-ik heb nog altijd geen malara, dankzij PALUBEX, het wondermiddel!
-er is weer een nieuw stuk over cacao op onze website kameroen in je klas

Hasta la victoria

Le travail

Het werk was in een stroomvertraging afgelopen weken, nog trager dan het kameroenese ritme, wat tegen alle logica in serieus stress veroorzaakte bij mij. Vorige week heb ik toch één en ander duidelijk gemaakt dat ik niet ben gekomen om heel de dag op een bank te zitten! Het gaat nu weer beter. Oef! De questionnair die ik heb gemaakt is zo goed als af. Ik heb 2 mensen opgeleid om samen met mij interviews af te nemen. In totaal gaan we 500 mensen interviewen. De bedoeling is te kijken wie in zijn velden de verbeterde variëteit wenst in te voeren en op welke manier. We willen ook een idee krijgen van de staat van de cacaovelden in de regio. Zo kunnen we dan uiteindelijk een dossier opstellen dat fondsen zal losmaken voor SOCAMAK om die nieuwe variëteit te verspreiden in de regio.
Nu ben ik momenteel samen met Sebastien en Régine de questionnair aan het testen.