Vorige week zijn we een avond op bezoek geweest bij een maman. Zij had ons nodig.
Toen we aankwamen vertelde ze dat we een brief in het frans moesten schrijven voor haar dochter in Frankrijk. Vijftienjaar geleden is haar dochter getrouwd met een fransman, ze is ginder gaan wonen en sinsdien is ze nooit meer teruggekomen. Ze wil niet. De maman (62 jaar) heeft heel die tijd al enkele pogingen gedaan om een visum te krijgen bij de franse ambassade, maar tevergeefs. Een tijdje geleden had ze voor de zoveelste keer een volledig dossier ingediend, het was goedgekeurd en op het laatste moment is toch alles afgezegd. Sindsdien heeft ze het opgegeven.
Ze zou wel brieven en andere dingen opsturen als ze zelf toch niet mag gaan. In de week was ze dus aan het koken voor haar dochter. Lekkere kameroenese verse kip. En ze zal het opeten als ze het aankrijgt, al is het bedorven, vetelde ze me trots!
Ik was vooral gegrepen door het feit dat ze overtuid was dat het eten bedorven zou zijn. Het leek een wanhoopsdaad te zijn. Het is het enige wat ze nog voor haar dochter kan doen. Dat is ook het enige wat een moeder dient te doen voor haar kind, niet? Lekker eten verschaffen! En ja hier is het de daad die telt! En ze was zo trots....ongelooflijk!
Zo zie je maar hoe heel de migratiepolitiek scheef kan zitten! Dat ze een jonge gast weigeren van 20 jaar, daar kan ik nog net begrip voor opbrengen. Maar een oud moedertje van 62. Nee!
Hierboven zie je ze aan het koken en simultaan de brief aan het dicteren. Benoît, mijn papa is aan het schrijven.
